از میان اجزای لزج و پیچ در پیچ یک ماده ، الکترون ها به حرکت الزامی خود ادامه می دهند .

این بار اما بی هدف ، سرگردان ؛انگار که قطب های خود را گم کرده باشند . انگار  که دیگر چیزی، کسی – آنچه که همیشه بود - نبود که به آنها بگوید کجا بروند .

***

در جزیره تابستان است و نور بسیار زیاد . جزیره چیزی ندارد جز پوست لطیف شیری که مرز آن از همه جا معلوم است . زیر زوری که خورشید می زند بر پهنای تاریک دریا می درخشد .

چشمانش را که باز کرد ساعت دوازده بود . نور کورش می کرد . آنها را بست . چیزی به خاطر نمی آورد .

 از میان تمامی آنچه یک انسان می توانست بداند تنها مفهومِ گور در ذهنش بود بدون آنکه آن کلمه را بداند . نمی دانست که می تواند بداند یا نه .

نور چنان سر تا پایش را گرفته بور که با تن شیری جزیره همرنگ شد . همه جا سپید بود . انگار همیشه ساعت دوازده بود . بود یا نبود کسی نمی دانست چون زمان هم در نور حل شده بود .

نمی دانست که می تواند بایستد ؛ وگرنه معلوم نبود اگر بر می خواست و پهنای بی موج و بی انتهای آب را می دید چه می کرد .

البته کسی هم نمی دانست که آیا می تواند بایستد یا نه . کسی نمیدانست وجود دارد یا نه .

همین طور که نور نزدیک تر می شد ، جزیره گرمتر می شد بوی بدی می آمد اما کسی نمی دانست آیا او می فهمد که بو می آید یا نه .

***

مرد درهای فلزی و قطور جا سازی شده در دیوار را بست . عزا داران و نزدیکان آهسته ادای احترام کردند . عکس او را که بر روی میزی گذاشته بودند جلوی کوره ی مرده سوزی قرار دادند و پس از آن همه سکوت بود تا که مردم پراکنده شدند .

***

شناور در میان نور؟ چه کسی می داند نور چیست؟ بی وزن و رها در میانه ی یک جا ؟ تا ندانی وزن چیست چه می دانی بی وزنی چیست؟ اصلن می دانی دانستن چیست که اینطور حرف می زنی؟ در جزیره حرفی نیست اما که می داند که حرف چیست؟بدنش پیچ و تاب می خورد اما بدن کدام است و پیچ و تاب چیست؟